Konserwator zabytków – architekt – badacz
Henryk Siuder (1923–2003) był wybitnym konserwatorem zabytków, architektem i projektantem rewaloryzacji wielu obiektów architektury historycznej w Polsce. Urodzony w Gózdzie koło Garwolina, był uczestnikiem II wojny światowej jako żołnierz 32 Budziszyńskiego Pułku Piechoty 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty 2 Armii Wojska Polskiego.
Przez ponad trzy dekady pracował w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków w Warszawie, gdzie pełnił funkcję kierownika Pracowni Badań Architektonicznych PP PKZ. Specjalizował się w badaniach architektonicznych oraz projektach konserwatorskich i adaptacyjnych, obejmujących tak znane obiekty, jak Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie, Zamek w Janowcu, Zamek w Ciechanowie, Zespół zamkowy w Płocku, Zamek w Lublinie, Zamek w Szreńsku, Zamek w Pułtusku, Zamek w Kazimierzu Dolnym, Pałac w Nieborowie, Pałac Brühla na Młocinach, Pałac Dernałowiczów w Mińsku Mazowieckim, a także Zespół poklasztorny w Wigrach, Elizeum w Warszawie, kościoły w Łęgu Probostwie, Wyszogrodzie i Pawłowie Kościelnym oraz obiekty w Kutnie – m.in. Pałac Saski, Ratusz, ul. Królewska 10, pierzeja Placu 19 stycznia, Domek neogotycki, Domek szwajcarski i Chałupa z Niedrzakowa.
Niniejsza publikacja, dostępna poniżej w formacie PDF, to obszerny artykuł autorstwa Andrzeja Boruckiego, opracowany na podstawie dokumentów archiwalnych, rękopisu autobiograficznego Henryka Siudera, materiałów wystawienniczych oraz relacji współpracowników. Stanowi ona hołd dla jego dorobku oraz zaproszenie do odkrywania sylwetki jednego z najważniejszych architektów-konserwatorów XX wieku w Polsce.
